Minature babies

Day to day life with the Van der Merwe’s

Kom loer by my nuwe blog in:  http://bloggenootvdm.blogspot.com/

Day to day life with the Van der Merwe's

Sondae …

Sondae  oggende het ons kerk toe gegaan … soms net sondagskool toe.  Kerkrokke, netjiese kouse, skoene en ‘n hoed op die kop wat my grensloos geirriteer het!  Ek het ‘n winterhoedjie gehad wat ek somer en winter gedra het.  Later het ek ‘n wit somerhoed gekry wat groter was en my woedend gemaak het want ek kon nie met my rug teen die kerkbank sit nie of die hoed val af.  Ek moes so half weg van die bank sit en my rug was agterna baie seer!   Ons moes stil sit in die kerkbank en nie ‘n geluid maak nie.  As ons te veel beweeg het is ons hard aan ons bene (net bo die knieg) gedruk deur pa.   Nie aangenaam nie en daarom het ons so stil gesit …. ons bene het soms aan die slaap geraak.

By die huis het pa en Kallie (enigste seun en 2de oudste) gewoonlik op die banke gaan le en ma het haar man gaan staan voor die kospotte.  Ons het Sondae middae ‘n groot maaltyd geniet …. 2 soortte vleis, 3 groentes, 2 slaaie en ‘n gebakte nagereg.  Alles 1 uur gereed.  Een van ons meisiekinders het gewoonlik tafel gedek.  Na die maaltyd het ons kinders baklei wie was en wie droog af.  Wilma (die jongste) het gewoonlik in die kleinhuisie gaan vas hak met ‘n boek …. dan is haar maag te veel ontsteld om te help.  Slim van haar.

Na middag ete moes ons almal gaan slaap.  Soebat en smeek het nie gehelp nie … die matrasse is voor pa en ma se bed gegooi en daar moes ons kinders gaan le teen ons sin.  Ma se gehoor was hiper sensitief en as jy net roer om posisie te verander het jy dit gehoor!  Le stil!  Slaap!  Kyk, dan het alles begin juk en jy moes op die onmoontlikste plekke krap ….. natuurlik gaan krap met ‘n geluid gepaard wat net moeder kon opvang.  Soms was sy ons genadig en kon ons buite gaan speel ….. net om weer oor ‘n paar minute ingeroep te word omdat ons kwansuis te veel raas.  En dan het ons kinders soos soutpilare gestaan op die heel verste hoek van die erf.  My ma het seker ons asemhaling gehoor …

Sondae aande het ons soms kerk toe gegaan en soms het ons gaan “window shopping” doen.  Dit was lekker.  Ons het sommer gestap …  sorgeloos en vreesloos.  As ons by die huis gekom het het ons plaatkoekies, pannekoek of melkpap geet.  Almal saam in die kombuis … sit ‘n handjie by of hang net daar rond.  Dit is wanneer pa met sy pannekoek gooi gespog het.  Ons het hom nie sommer voor die stoof gesien nie en het dit altyd geniet as saam met ons in die kombuis kom kuier het.   Dit is ook wanneer daar huiswerk gedoen is en rond geskarrel is om die skoolgoed gereed te kry. 

En op Sondae aande het my depressie toegeslaan.  Ek het sondae aande met ‘n passie gehad!  Almal het geslaap en dan kon ek skielik nie slaap nie … heel moontlik die gedwonge middag slapie te skuld! 

Ek verlang terug na Sondae … toe ons almal nog in die huis was en ons soos ‘n familie gevoel het!

Gatvol!!!

Hierdie week word in die “woes” mandjie gegooi.  Ek wil hom nie sommer weer oorleef nie.  My emosie het met my jo-jo gespeel.  Arme manlief het nie geweet wat tref hom nie.  Ek was kort kort in trane omdat dit vir my gevoel het ek staan alleen.  Ek was depresief en wou met alle mag en krag myself laat verdwyn … soos Dawid Copperfield met die vliegtuig gedoen het.  Ongelukkig ken ek nie die geheim van daardie toertjie nie!

More ry ons weer Potties toe … en my maag is al klaar op ‘n knop.  Ek is baie opgewonde oor die waterwinkel wat daar open …. maar die gebeure laas Saterdag laat my sidder.  Ek hou nie van die plek nie … ek hou nie van die waffers wat die plek oorgeneem het nie …. wat my land in ‘n oorlog zone omskep het nie!  Ek bekommer my oor Lindie, George en die kinders wat hulle lewe leef in Potties.  Ek bekommer my oor my familie … my sussie in Toti wat ook verlede Saterdag gekaap is …. my ouers wat nie so veiligheidsbewus soos ons is nie …. my seuns ….. my man!  

Ons familie het alreeds ‘n lid afgegee aan die nuwe Suid Afrika deur geweld.  Ons famlie het al duisende en duisende rande afgestaan aan die nuwe Suid Afrika deur diefstal en roof.  Ons famlilie is al deur trauma, hartseer en trane …. hoeveel nog????  Wanneer gaan dit ophou??????

Gebyt ….

Ek en manlief is Saterdag deur Potgietersrus toe om toerusting vir die nuwe winkel te vat.  Daar aangekom het manlief die bakkie se agterkant na die winkel se deure gestoot.  Die bakkie was gesluit, maar my deur was nie heeltemal op knip nie.  George, Koos en Lindie was binne die winkel besig om te beplan waar al die toerusting moet staan toe ek na die winkeldeur loop met Lori in my arm. 

Toe ek by die deur kom sien ek ‘n swart man die bakkie se deur saggies oopmaak.  Ek dog toe dadelik dat hy dalk vir Geroge werk en die hom gestuur het bakkie toe … maar toe die swart man gaan sit en reik na die GPS  …. toe weet ek!  My gedagtes het dadelik na manlief gegaan wat so hard werk en nou wil die waffer sy goed steel!  Ons is al te veel beroof deur die spul waffers!  Ek het geweet dat as ek skreeu hy sou weg kom … en dit is toe dat ek die pad vat bakkie toe.  Met die dat ta uitklim gryp ek hom aan sy baadjie aan die agterkant en trek hom terug na my  … en dit is toe die waffer besluit om my te byt.  Hy het met baie geweld gebyt … en sal ek die wreedheid in sy oe nie sommer vergeet nie.  Hy het gebyt asof hy my stuk vleis wou uitruk.  Dit is nogal ‘n erge woest pyn wat deur ‘n mens se lyf skiet.  Dit het gesmaak asof my vel van my gestroop word.  Ek moes ontaards geskreeu het want George was dadelik by.

Toe ta vir George sien hardloop hy oor die pad … het gelukkig nie weggekom nie.  Ons het vir hom en die GPS gekry.  Gelukkig was daar ‘n polisieman van Tzaneen op die toneel en het ons aanbeveel om polisiestasie toe te gaan.  Daar het ek ‘n klag gaan indien van aanranding en toe dadelik dokter waar ek ‘n klomp inspuitings en medikasie gekry het.  Soos die dokter sê, eerder ‘n hondbyt as ‘n mensbyt.  ’n Mens kan van Aids tot Hepititus B deur ‘n mensbyt opdoen.  My senuwees en weefsel is baie seergemaak en dit voel asof  my arm spiere ook aangetas is.  My hele arm is seer.  Kan nie glo dat ‘n mensbyt so @#$ seer is nie!

By die polisiestasie wou hulle vir George en manlief ook aankla van aanranding op die waffer.  Die stasiebevelvoerder is blykbaar ‘n rasis wat die blankes wil bykom.  Ons het die kaptein gaan sien en die het vir ons gesê om nie te worry nie … hy sal dinge uitsorteer.  Die waffer is blykbaar ‘n ou kalant daar by hulle.  Ons het toe ook ontdek dat hy ‘n mes by hom gehad het …. en ek wil nie dink wat kon gebeur het nie! 

Ons het daardie aand by die huis ‘n kring gemaak en die Here se krag en genade oor ons gebid.

 (My sussie en haar man is dieselfde aand langs Durban se hoofweg gekaap met ‘n rewolwer deur Rommies se kop!)

My baba, Lori

Lori

My engel, Lani

Lani

Middelburg Lugskou 2009

Angs

Manlief is in die Kaap en die gedagte om vanaand alleen te wees laat my maag op ‘n knop ….  laat my van binne versteen.  Want ek ly aan angsaanvalle.  Ek het al alles probeer om myself daarvan te genees.  Ek was al onder hipnose, ek was al by verskeie sielkundiges/psigiaters/ predikante en pastore.  Noem op, ek het dit probeer.  Self manlief kan my nie kalmeer nie as ek ‘n aanval kry nie.  Al wat help .. hospitaal toe en op ‘n drup met doepa in wat ‘n perd sal uitskop!

Die aanvalle kom enige tyd en enige plek.  Die aanvalle kom defnitief as manlief nie in die aand by my is nie … soos vanaand.  Ek sit nie en wag daarvoor nie.  Ek drink ‘n kalmeerplil en gaan slaap.  Dan is ek so te sê ok tot hy weer moreaand by die huis is.  Maar dit is nie ‘n lewe nie … dit is nie lekker om hierdie skaduwee heeltyd saam te dra nie!

Ek glo nie iemand wat nog nooit ‘n angsaanval gehad verstaan nie …. ek soms ook nie.  Dit is ‘n irrasionele vrees … wat ‘n mens heeltemal oorheers .. wat jou hele wese oorneem.  ‘n Angs so erg dat jy dit oorweeg om jou eie lewe te neem net om daarvan te ontsnap!

Baie mense vra raad by my oor angsaanvalle … ek het nie.  Ek leef van dag tot dag.  As ek net ‘n bietjie gespanne voel dan drink ek ‘n kalmeerpil (Rivotril) … van ‘n kwart tot ‘n hele een.  Hang af hoe erg ek voel.  As die angsaanval op my is drink ek saam met die Rivotril ’n Ativan.  Dan slaap ek vir omtrent 2 dae en ek voel ontsettend goor die volgende dag.  En so leef ek saam met my donker skaduwee.

Worlds greatest son!

Ruscher en Juanita het in die woonstel ingetrek met hulle 3 kinders … Jan-Hendrkik het sy woonstel vir hulle aangebied.  Ek is trots op my seun!  Hulle sou ‘n klein kamertjie in haar suster se huis moes deel.  Dit moes ‘n groot opoffering vir hom wees, want hy het die hele plek vir homself gehad en hy was onafhanklik …. hy was groot en “uit die huis”.  Hy het dit alles afgestaan en weer in die huis ingetrek net met sy klere.  Ek haal my hoed af vir hom!   Dankie my seun vir jou onselfsugtigheid … jy het gewys jy is ‘n ware man!

Ek is bly Ruscher en Juanita is nou weer besig om op die been te kom.  Hulle hoef nie te bekommer oor ‘n blyplek nie en kan nou konsentreer om werk te kry.  Hulle het ingespring en ons lapa skoongemaak (pakplek gewees tot op hede).  Hulle het ‘n lekker kuierplek daar ingerig en ons kuier gesellig daar saam!  Dankie vir julle twee!